Dirk Van ‘t Hul en Harry Otten | vrijwilligers
Dirk(78) en Harry(68) zijn buren en beiden zijn ze zo’n twee jaar geleden gestart met vrijwilligerswerk bij Zandhove. Of het ze bevalt? “Het bevalt heel goed”, bevestigen beiden “Anders zouden we hier niet al bijna twee jaar zijn, toch?”. Ze wandelen twee keer in de week, op dinsdag met bewoners van Waterkers en op donderdag met bewoners van Waterhoen.
Hoe zijn jullie wandelvrijwilliger geworden?
Het begon bij Harry. “Vlak voor mijn pensioen, ik heb jaren gewerkt als instrumentarium beheerder bij Isala klinieken, was ik op zoek naar activiteiten om mijn tijd zinvol in te gaan vullen. Ik liep regelmatig hard door het Zandhovebos, zag hier mensen met rolstoelen lopen en dacht, dat is wel wat voor mij. Ik zocht op de website van ’t Zand naar vacatures voor vrijwilligers en vond: wandelvrijwilligers gevraagd.”
Op een buurtfeestje vertelde hij dit aan Dirk die zei, “dat lijkt mij ook wel wat.” Samen gingen ze op gesprek bij de vrijwijlligerscoördinator en even later startten zij hun activiteiten.
Dirk, onder meer werkzaam geweest in productie, logistiek en kwaliteitsbeheer, de laatste jaren bij Philips, deed al 15 jaar vrijwilligerswerk bij Natuurmonumenten. Hiervoor reed hij wekelijks naar de Wieden. “Vrijwilligerswerk dichterbij huis, we wonen zo’n 1,5 km van Zandhove, sprak mij wel aan. Daarbij ik houd van wandelen.” De overstap betekende: “Twee vliegen in één klap. Ik heb er zelf plezier aan en de bewoners ook.” “Inderdaad, zo ervaar ik het ook”, voegt Harry toe: “Het mes snijdt aan twee kanten en het is nog gezond ook.”
Hoe zien jullie wandeldagen eruit?
“We lopen op dinsdag met twee bewoners een ronde van zo’n 6 à7 km. Op donderdag lopen we met 4 verschillende bewoners, twee ronden, totaal ook circa 6 km. Dirk: “Ik houd de route bij vandaar dat we dit zo precies weten.” Hij vervolgt: “Op de donderdagochtend met veel verschillende bewoners, dat vind ik het leukst.” “En als het slecht weer is proberen we op een ander moment, bijvoorbeeld op de middag, te wandelen”, voegt Harry toe.
De heren vervolgen: “Sommige bewoners zeggen dat ze het wandelen fijn vinden en bedanken ons. Het is ook leuk om soms even een praatje te maken. Jammer dat mensen zich niet altijd kunnen uiten. Daar verander je helaas niets aan. Een grote glimlach is dan een indicatie dat mensen het naar de zin hebben.”
Wat doet het met jullie zelf?
“Het is fijn, om dit samen te doen”, begint Dirk. We fietsten samen ook heen en weer. Eerder hadden we nauwelijks contact, nu zien we elkaar twee keer in de week.” “We houden allebei van wandelen”, zegt Harry. “En hebben nu vrijwlligerswerk dat zinvol is en dan ook nog lekker in de buitenlucht.”
De heren genieten, samen met de bewoners volop van de natuur in de mooie omgeving rond Zandhove. “Harry zag laatst een roofvogel in de lucht, met een konijn in de klauwen. Ik vraag me af nog steeds af of hij dat wel goed heeft gezien. Ik zag ‘m niet, zegt Dirk lachend en dan serieus,“we zien natuurlijk regelmatig eekhoorns, of in het voorjaar een bezet ooievaarsnest.
De gezondheidssituatie van de mensen doet wel iets met je. Het zet je aan het denken. Je realiseert je heel goed dat je blij mag zijn dat je gezond bent. Dat realiseer je je niet zo, als je niet met mensen die in een verpleeghuis wonen wordt geconfronteerd.” Harry voegt toe: “Ik prijs me gelukkig dat ik gezond ben.” “De zorg lijkt me overigens prima”, vervolgt Dirk, “maar ik ben blij dat ik na het wandelen weer op de fiets naar huis kan stappen.”
Over ‘de zorg’ gesproken: Hoe is de samenwerking met de zorgprofessionals?
“Persoonlijk vind ik dat het goed geregeld is”, zegt Dirk. “Als wij op de afgesproken tijd komen, dan zitten de bewoners al klaar in de rolstoelen.” Harry beaamt, “En dat is fijn, dan kunnen we gelijk gaan wandelen. Als ik nog een kleine kritische noot mag plaatsen”, zegt hij, “soms is de batterij van een elektrische rolstoel niet goed opgeladen. Als die het onderweg begeeft wordt het duwen wel erg zwaar. Dit geef ik dan overigens wel aan. En er wordt ook wat mee gedaan, want het gaat de laatste tijd erg goed.” “Al met al is het een prettige samenwerking. En ik heb echt veel bewondering voor de medewerkers”, zegt Dirk.
Wat zou je tegen andere mensen zeggen die overwegen vrijwilliger te worden? En heb jullie nog tips voor Zandhove?
Harry: “Onlangs kregen we de vraag of er iemand mee mocht lopen, zodat hij een beeld kon krijgen van het wandelvrijwilliger zijn. Nou, die meneer was enthousiast!” “Iedereen mag met ons meelopen. Misschien is dat wel dé tip”, voegt Dirk toe. Harry vervolgt, “En ik denk dat het goed zou zijn als Zandhove niet alleen op de eigen kanalen, zoals de website, maar bijvoorbeeld ook in Huis aan Huis Bladen de vacatures voor vrijwilligers bekend zou maken.”
Als boodschap geven de heren tenslotte nog mee: “Als er potentiële vrijwilligers zijn die dit artikel lezen, hopen we dat ze denken: Als die krasse knarren dit kunnen, dan kunnen wij dit óók!”
