Menno van der Wildt | mantelzorger
Om de zorg toekomstbestendig te houden, zullen we de zorg anders moeten organiseren en meer gebruik moeten maken van naasten en vrijwilligers; we noemen dit informele zorg. Op welke wijze naasten en vrijwilligers betrokken zijn, kan voor iedereen verschillend zijn. Dit is afhankelijk van de wensen en mogelijkheden van de betrokkenen.
De informele zorg begint steeds meer vorm te krijgen binnen Zandhove / Zorgspectrum Het Zand, maar wie zijn die mantelzorgers en vrijwilligers? Hoe dragen zij hun steentje bij en hoe ervaren zij dit? Door met hen in gesprek te gaan geven wij een antwoord op deze vragen.
We zijn in gesprek gegaan met Menno van der Wildt. Menno is de zoon van Jeanne van der Wildt. Jeanne woont op Watermolen, huiskamer Molenweide. Menno is mantelzorger van zijn moeder en actief betrokken op Molenweide.
Hoe ben je ertoe gekomen om een bijdrage te gaan leveren en hoe wist je van de behoefte?
“In de nieuwsbrief voor cliënten en eerste contactpersonen, Molen Nieuws, las ik een oproep, specifiek voor kookvrijwilligers. Ik heb toen contact opgenomen met welzijnscoach Hilda. Ik dacht, hoewel ik geen kok ben, dat wil wel, koken in de huiskamer bij mijn moeder. De vraag was of ik dit één of twee keer in de week wilde doen. Ik dacht, dan maar gelijk twee keer. En dat doe ik nu vanaf februari/maart dit jaar.”
Wat doe je zoal?
“Als kookvrijwilliger, kook ik op maandag en donderdag de warme maaltijd voor de 8 bewoners van Molenweide. En als het druk is loop ik een stapje harder en dek ik ook van te voren de tafel. Naast deze inspanning voor de groep ga ik overigens ook regelmatig met mijn moeder naar het winkelcentrum, zodat zij zelf een boodschap kan doen. En ter ere van haar 80-ste verjaardag heb ik het voor haar, samen met de zorg, mogelijk gemaakt om haar familie in Limburg te bezoeken.” “Dat was fantastisch”, reageert moeder Jeanne, die ook aanwezig is bij het gesprek.
Hoe ervaar je het koken, en hoe ervaart je moeder dat jij voor haar kookt?
“Allereerst vind ik het superfijn om op deze manier meer tijd bij mijn moeder door te kunnen brengen en tijdens de maaltijd aanwezig te kunnen zijn. Ik betrek mijn moeder zo nu en dan bij het koken door haar advies te vragen. Bijvoorbeeld, hoe kan ik dat sausje nog lekkerder maken? Dat vindt ze fijn. Jeanne knikt instemmend. Ik voel de verplichting om lekker eten klaar te maken waar iedereen van geniet en blij van wordt”. Moeder Jeanne vult aan: “Dat lukt, je kunt goed koken. Ik hoor tenminste geen klachten en ik geniet ervan”.
Wat brengt het jou? Wat is voor jou de meerwaarde?
“Het geeft mij voldoening, zeer veel voldoening. Ik zie elke maandag en donderdag uit naar het koken en ga met een tevreden gevoel naar huis. Ik waardeer wat de zorgprofessionals voor mijn moeder doen. Door lekker te koken voor de bewoners, kan ik iets terugdoen voor Zandhove.”
Hoe ervaar je de samenwerking met de zorgprofessionals?
“Goed, ik word meegenomen in het proces, ik sta er als vrijwilliger niet alleen voor en ik voel me gewaardeerd. Mijn stiefvader heeft op Zandhove gewerkt. Ik voel me hier dus sowieso wel thuis. Ik ervaar het als een warme familie.”
Wat wil je anderen meegeven die een bijdrage overwegen?
“Dan val ik al gauw in clichés ben ik bang. Het werk doet er gewoon toe! Naast je naaste, kan je liefde spreiden over de hele groep.”
Hoe kijk je naar de (informele) zorg van morgen?
“Ik maak me wel zorgen, kijkend naar medewerkers die uitstromen, vergrijzing etc. Wel zie ik dat robotisering een rol zou kunnen gaan spelen. En ik zie een steeds grotere rol voor naasten weggelegd. Het fijne daarvan is dat je ondanks dat je naaste in een verpleeghuis woont toch dichter bij elkaar kan zijn en dus meer contact met elkaar kan hebben. Aan de andere kant, het moet wel haalbaar zijn. Het moet bijvoorbeeld te combineren zijn met het werk dat mensen doen. Ik voel me heel betrokken, als ik jonger zou zijn zou ik zelf wel ‘professioneel’ in de zorg willen werken. Maar voor nu, vervul ik de rol van mantelzorger ‘met hart en ziel’.”